Opublikowano w kategorii: Bez kategorii

Sól ziemi: Ciocia Róża

Ciocia Róża

Warto czytać wartościowe książki. Zwłaszcza w tak zwanych ciekawych czasach. Niedawno przeczytałem ponownie pełną humoru i arcyciekawa książkę Róży Siemieńskiej „Opowiadam II” (Wydawnictwa Apostolicum, Ząbki 2011). Autorka – dla krewnych i licznych przyjaciół Ciocia Róża – z wykształcenia jest pedagogiem i teologiem, ale także aktorką. Pan Bóg obdarzył ją nie tylko głęboką wiarą, ale również licznymi talentami: darem dzielenia się żywym słowem i rzadką dziś umiejętnością gawędy, talentem literackim – znakomitym, lekkim piórem, zdolnościami aktorskim realizowanymi w legendarnym Teatrze Rapsodycznym.
Ciocia Róża urodziła się w 1920 roku w Krzepinie na kielecczyźnie, w majątku swoich rodziców, od 1941 roku zamieszkała w Warszawie. Wstąpiła do Armii Krajowej. W Powstaniu Warszawskim była pielęgniarką w Szpitalu Maltańskim. Jeszcze przed Powstaniem, w marcu 1944 roku brała udział w rekolekcjach dla AK, które prowadził ks. Stefan Wyszyński (ps. „Siostra Cecylia”). Po wojnie przyłączyła się do grupy akademiczek – sodalistek, których ojcem duchowym był ks. prof. Stefan Wyszyński przekształconej w 1947 roku w Maryjny Instytut Świecki. <>.
Po powołaniu ks. Stefana Wyszyńskiego na stolicę biskupią w Lublinie w 1946 roku część członkiń grupy wybiera studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Róża Siemieńska zaczęła studia pedagogiczne, a następnie eksternistycznie studia aktorskie i była aktorką Teatru Rapsodycznego. Po trzyletnich studiach teologicznych w Rzymie, w drugiej połowie lata 60. wykazała się także umiejętnościami menadżerskimi prowadząc w trudnych czasach PRL budowę ośrodka rekolekcyjno-wypoczynkowego „Ostoja” w Krynicy Górskiej, budowy szczególnej bo ze względu na swoją „kościelność” szykanowanej przez administracje państwową. Następnie przez ponad 30 lat prowadziła „Ostoję” tworząc z niej niepowtarzalne miejsce odpoczynku i duchowego wzrastania dla rodzin i grup młodzieżowych.
Napisana w formie wspomnień autobiografia Róży Siemieńskiej – która obecnie mieszka w domu Maryjnego Instytutu Świeckiego w Warszawie – jest kontynuacją części pierwszej wydanej w ubiegłym roku i podobnie utkanej z różnych sytuacji i wątków. Autorka czasami sama jest w nich narratorem, czasami przytacza opowiadania innych. Róża Siemieńska nie tylko blisko znała i współpracowała z takimi gigantami ducha jak Jan Paweł II czy Prymas Tysiąclecia, ale także pisze o wielu ludziach zwyczajnych spotykanych na drodze jej życia. Książka jest niekiedy zabawna, w innym miejscu pełna głębokiej refleksji. Ciocia Róża jest obdarzona darem przenikliwej obserwacji oraz umiejętnością lapidarnego, a jednocześnie bardzo plastycznego i sugestywnego oddania opisywanych sytuacji i osobowości bohaterów jej mini-opowiadań. Natomiast tym, co obie jej książki spaja w piękną i harmonijną całość jest pokazanie, jak Boża Opatrzność działa w ludzkim życiu.

Jan Maria Jackowski

Niedziela, 06.11.2011